Το Pro Bono εγείρει πολλά σημαντικά ζητήματα στα επεισόδια 3 και 4, ίσως πάρα πολλά, και όχι πάντα με συνοχή.
Θα ήθελα να κάνω λάθος σε αυτό, αλλά Το Pro Bono μου φαίνεται σαν το είδος του σαββατοκύριακου K-drama που είναι απολύτως καλό και χρήσιμο, αλλά για κάποιο δύσκολο να το εξηγήσω λόγο, ποτέ δεν βρίσκει πραγματικά απήχηση στους ανθρώπους. Αποκόμισα αμέσως αυτή την εντύπωση, και τίποτα από όσα συμβαίνουν στα επεισόδια 3 και 4 δεν με απαλλάσσει από αυτή την ιδέα. Είναι αρκετά καλό, αλλά ποτέ δεν απειλεί να γίνει σπουδαίο.
Εν μέρει, αυτό συμβαίνει επειδή ενσαρκώνει τη χειρότερη και πιο επιεική τάση των παράλογα μεγάλων επεισοδίων στα K-drama, τα περισσότερα από τα οποία είναι εντελώς αδικαιολόγητα. Και ενώ είναι πολύ νωρίς για να πούμε αν η σεζόν στο σύνολό της θα φανεί πολύ μεγάλη (όπως, για παράδειγμα, το Typhoon Family) – ήδη αρχίζω να υποψιάζομαι ότι θα γίνει. Και αυτό δεν είναι καλό σημάδι μόλις στη δεύτερη εβδομάδα. Ξέρω ότι είμαι επιλεκτικός με τη διάρκεια, αλλά έχει σημασία! Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια σειρά που είναι πολύ μεγάλη. Και σε μια τέτοια διαδικασία, μπορείς πραγματικά να το νιώσεις, επειδή οι ιστορίες με τις υποθέσεις της εβδομάδας πρέπει να κάνουν όλη τη δύσκολη δουλειά, πράγμα που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε συνδυασμός μεμονωμένων επεισοδίων έχει μόνο τον ρυθμό της μοναδικής του ιστορίας. Το Pro Bono προσπαθεί να διορθώσει αυτό περιστρέφοντας γύρω από αξιομνημόνευτα παράξενες υποθέσεις, αλλά η συνολική αποτελεσματικότητα είναι ανάμεικτη. Με το βασικό πλαίσιο να έχει καθιερωθεί στις δύο πρώτες εμφανίσεις, τα επεισόδια 3 και 4 βρίσκουν τον Da-wit σταθερά εδραιωμένο στην ομάδα pro bono. Αφού ο πρώτος πελάτης του ήταν ένας σκύλος, ο επόμενος πρέπει να είναι ένα βήμα μπροστά, οπότε αποδεικνύεται ότι είναι ένα παιδί που θέλει να μηνύσει τον Θεό για το γεγονός ότι γεννήθηκε παράλυτος από τη μέση και κάτω. Αυτό δεν είναι τόσο ανόητο όσο ακούγεται. Το παιδί, ο Gang-hun, είναι στην πραγματικότητα το άβαταρ ενός αδιάφορου συστήματος, αφού χωρίς ταχυδρομική διεύθυνση για τον «Θεό», η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Woongsan που ζητά αποζημίωση. Το ίδρυμα έστειλε τη μητέρα του Gang-hun, So-min, στο Νοσοκομείο Woongsan όταν έμεινε έγκυος, μόνο και μόνο για να απορριφθεί επανειλημμένα το αίτημά της για έκτρωση.
Αυτό είναι αρκετά σοβαρό! Συμβαίνουν πολλά πράγματα εδώ. Οι συνθήκες σε καταφύγια για εγκαταλελειμμένα παιδιά, οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, οι αμβλώσεις, η ιατρική περίθαλψη, η ηθική διάσταση της δυνατότητας να αποφασίσει κανείς αν θα κυοφορήσει ένα παιδί με αναπηρία ή γενετικό ελάττωμα μέχρι το τέλος της κύησης (το νοσοκομείο δεν παρείχε υπερηχογράφημα που θα είχε εντοπίσει κάτι τέτοιο και θα είχε δώσει στη Σο-μιν κάποιο έλεγχο στη μοίρα της), και η αναπηρία, οι προκαταλήψεις και το δικαίωμα στη ζωή γενικότερα.
Με όλα αυτά, μπορείτε να καταλάβετε γιατί τα επεισόδια είναι τόσο μεγάλα, αλλά όλα αρχίζουν να μοιάζουν λίγο (συγχωρέστε με) ενοχλητικά κηρύγματα μετά από λίγο. Υπάρχουν έντονες συζητήσεις για την ιερότητα της ζωής, τους δικαστές με προβλήματα όρασης, τους γονείς αρτοποιούς με προβλήματα ακοής και, φυσικά, ο Ντα-γουίτ μαθαίνει ένα σκληρό μάθημα για την προηγούμενη περιφρονητική του συμπεριφορά. Αυτά είναι όλα σημαντικά και σοβαρά θέματα, οπότε δεν παραπονιέμαι για την ένταξή τους, αλλά νομίζω ότι μπορεί να έχεις υπερβολικό ενδιαφέρον για κάτι καλό, και μπορεί να είναι σαν να σε χτυπούν επανειλημμένα στο κεφάλι με λοστό.
Η λύση είναι η ενσυναίσθηση, φυσικά. Το κομμάτι για τα αναπηρικά αμαξίδια που έχουν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν την κατανόηση των δυσκολιών της ζωής με μια σοβαρή αναπηρία γίνεται για γέλια, αλλά αναδεικνύει ένα σημαντικό σημείο. Έπειτα, όταν η πολιτική αμβλώσεων του νοσοκομείου δικαιολογείται με βάση την υπεράσπιση της ζωής, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο που τίθεται πολύ πιο σοβαρά, αλλά με περιορισμένο βάθος.
Το Pro Bono έχει αυτόν τον περίεργο τρόπο να μην το κάνει ποτέ σωστά όταν ασχολείται με κάθε σημαντικό θέμα. Όλα φαίνονται λίγο στραβά.
Θα μπορούσε να είναι συνέπεια της προσπάθειας να συμπεριληφθούν πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Τα θέματα επεκτείνονται και περιλαμβάνουν τον εκφοβισμό, την κατάθλιψη και την αυτοκτονία, και είναι απλώς αδύνατο να αντιμετωπιστούν όλα αυτά ταυτόχρονα με τρόπο που να φαίνεται κατάλληλος. Υπάρχει όμως και η αίσθηση ότι το Pro Bono δεν κατανοεί πλήρως το μήνυμα που προσπαθεί να μεταφέρει. Ο Πρόεδρος Choi, ο διοικητής του νοσοκομείου, κάνει τελικά τη μεγάλη αλτρουιστική χειρονομία της υιοθέτησης του ενήλικα So-min για να γίνει νόμιμα ο παππούς του Gang-hun, του μυστικού συνεργάτη του στο Go, κάτι που ακούγεται καλογραμμένο. Αλλά είναι επίσης ένας τρόπος να ενισχύσουν το επιχείρημά τους υπέρ της ζωής και να δικαιολογήσουν την αφαίρεση της σωματικής αυτονομίας των ευάλωτων γυναικών. Όπου κι αν βρίσκονται σε αυτή την αέναα αμφιλεγόμενη συζήτηση, αυτό είναι δικό τους προνόμιο, αλλά ακόμα και μετά τα επεισόδια 3 και 4 που αφιερώθηκαν εξ ολοκλήρου σε αυτό, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πού έχει καταλήξει η ίδια η σειρά. Και αυτό μου φαίνεται ως ένα μικρό πρόβλημα.
